طبقات قرائات: قاریان قرآن را به طبقاتی تقسیم كردهاند:
طبقه اول: صحابه، عدهای از اصحاب به تعلیم و تعلم قرآن اشتغال داشتند كه این گروه را طبقه اول میگویند.
طبقه دوم: شاگردان طبقه اول، این عده تابعین هستند و عمدتاً در مكه و مدینه و كوفه، بصره و شام حوزههای قرائت داشتهاند و به تعلیم قرآن مشغول بودند.
طبقه سوم: این عده در نصف قرن دوم بودهاند كه قرائت را از طبقه دوم اخذ كرده بودند.
طبقه چهارم: شاگردان و روات طبقه سوم مثل ابن عباس و حفص و خلف.
طبقه پنجم: طبقه اهل بحث و تألیف، اول كسی كه در قرائت كتابی تألیف كرد ابوعبید قاسم بن سلام بود و پس از او احمد بن جبیر كوفی و بعد اسماعیل بن اسحق مالكی و سپس ابو جعفر بن جریر طبری و بعد راجونی و بعد مجاهد بود.
قراء سبعه: هفت تن از طبقه سوم میان مردم شهرت پیدا كردند و این شهرت باعث شد كه دیگران را تحتالشعاع قرار بدهند. این هفت تن با این كه روات بسیار داشتند ولی دو راوی از آنها معروف شدند كه عبارتند از:
1. ابن كثیر مالكی: كه راویانش قنبل و بزّمی میباشند.
2. نافع مدنی: راویانش قامون و ورش میباشند.
3. عاصم كوفی: راویانش ابوبكر شعیه بن عباس و حفص میباشند. و قرآنی كه الآن در بین مردم دائر است مطابق قرائت عاصم است به روایت حفص.
4. حمزه كوفی: راویانش خلف و خلاد هستند.
5. كسایی كوفی: راویانش دوری و ابوالحارث هستند.
6. ابوعمروبن علاء بصری: روایانش دوری و سوّی میباشند.
7. ابن عامر: روایانش هشام و ابن ذكوان هستند.
